Obowiązkowa zawartość apteczki rowerzysty:

Temat: Z tworzywami sztucznymi na co dzień

Klasa Vb

20-27.05.2020 r.

Dwie jednostki lekcyjne

Przeczytaj temat z podręcznika od strony 132-142.

Zaloguj się do platformy WSiPnet: Link do e-podręcznika  na platformie WSiPnet: https://app.wsipnet.pl/podreczniki/strona/139582

Zapisz temat do zeszytu zapoznaj się z materiałem do lekcji i napisz notatkę.

Zastanówcie się, ile produktów z tworzyw sztucznych znajduje się w naszych mieszkaniach i z iloma spotykamy się na co dzień?

Tworzywa sztuczne zaczęto produkować pod koniec XIX wieku. Ciągle trwają prace nad uzyskaniem materiałów o coraz lepszych właściwościach. Tworzywa sztuczne powstają w efekcie procesów chemicznych. Początkowo zastępowały one materiały naturalne, takie jak: drewno, metal, materiały włókiennicze czy szkło. Z czasem, ze względu na coraz doskonalsze właściwości, stały się wartościowymi materiałami używanymi w wielu dziedzinach przemysłu.

W 1872 roku w Stanach Zjednoczonych otrzymano celuloid, używany np. do produkcji taśm filmowych. W Niemczech w 1897 roku uruchomiono produkcję galalitu, który służy m.in. do wyrobu guzików. W Polsce tworzywa sztuczne zaczęto wytwarzać w latach dwudziestych XX wieku.

Tworzywa sztuczne
1872, Stany Zjednoczone	1897, Niemcy	1920–1930, Polska

Ze względu na swoje właściwości oraz łatwą technologię wytwarzania, formowania i barwienia tworzywa sztuczne znalazły zastosowanie w wielu dziedzinach życia. Surowce, z których powstają tworzywa sztuczne są poddawane obróbce chemicznej. Poznanie cyklu produkcyjnego tworzyw sztucznych ułatwi ci rysunek.

CYKL PRODUKCJI WYROBÓW Z TWORZYW SZTUCZNYCH

 

Polimery to substancje chemiczne. Polimery naturalne to jeden z podstawowych budulców organizmów żywych. Polimery syntetyczne są podstawowym budulcem tworzyw sztucznych, a także wielu innych powszechnie wykorzystywanych produktów chemicznych, takich jak: farby, lakiery, oleje przemysłowe, środki smarujące, kleje.

Wiecie już, że kompozyty są zbudowane z osnowy i wypełniacza. Jako osnowę kompozytów polimerowych stosuje się:

• żywice termoutwardzalne: fenoplasty i aminoplasty;
• żywice chemoutwardzalne: poliestrowe, epoksydowe i silikonowe;
• tworzywa termoplastyczne: poliamidy, polipropylen, poliestry termoplastyczne i poliwęglan oraz w mniejszych ilościach polimery styrenowe.

• 

   

  Jednorazowe talerzyki, kubeczki i sztućce wykonane z polipropylenu

• 

  Znaczna część wytwarzanych na świecie odpadów może stanowić surowiec wtórny, używany ponownie w procesach wytwórczych

Najpopularniejszym kompozytem polimerowym jest kevlar. Kevlar to polimer z grupy poliamidów (dokładniej aramidów), z którego przędzie się włókna sztuczne o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie. Włókna wytwarzane z kevlaru stosuje się m.in. w kamizelkach kuloodpornych, kaskach, hełmach, trampolinach, wewnętrznych powłokach nart, rakietach tenisowych, kajakach i częściach pancerza lotniskowców.
Kevlar wykorzystuje się również w kablach światłowodowych w celu zwiększenia ich wytrzymałości na złamanie i rozciąganie. W turystyce znalazł zastosowanie przy ochronie elementów obuwia i odzieży szczególnie narażonych na uszkodzenia mechaniczne. W motoryzacji używa się go do wzmocnienia obręczy oraz innych elementów rowerów i motocykli oraz produkcji lekkiej odzieży motocyklowej. Stosuje się go także przy produkcji membran do głośników, jachtów regatowych czy kombinezonów żużlowców.
Kevlar jest odporny na zużycie i nie przewodzi prądu elektrycznego. Jest również niepalny, dlatego wykorzystuje się go w sprzęcie do pokazów ogniowych. Rozkłada się stopniowo pod wpływem atmosfery i światła słonecznego.

Wykonaj zadanie 8.2 w zeszycie

Ze względu na różne właściwości tworzywa sztuczne mają bardzo wiele zastosowań. Trzeba na to zwracać uwagę, jeśli chcemy ich właściwie używać – by nam nie szkodziły i same nie ulegały zniszczeniu. Część tworzyw sztucznych nie jest dopuszczona do kontaktu z żywnością, ponieważ substancje, które je tworzą, mogą wchodzić w reakcje z produktami spożywczymi. Kupując artykuły wykonane z tworzywa sztucznego, których chcecie używać do przechowywania żywności, musicie sprawdzać oznaczenia wytłoczone na wyrobie:
Ż – wyrób dopuszczony bez ograniczeń do kontaktu z produktami spożywczymi;
ŻO – wyrób dopuszczany do kontaktu tylko z produktami spożywczymi, które nie zawierają tłuszczu;
ŻN – wyrób niedopuszczony do kontaktu z żywnością.

Tworzywa sztuczne są obecnie materiałami powszechnie używanymi. Powstaje więc poważny problem związany z tym, co zrobić z dużymi ilościami odpadów, zużytych przedmiotów, opakowań itd. Miliony ton tworzyw przerabia się ponownie na opakowania i inne wyroby. Ale co się dzieje z wyrobami z tworzyw sztucznych, które nie nadają się już do użytku lub ponownego przetworzenia?

Naukowcy prowadzą badania nad wynalezieniem metod usuwania tych odpadów. Produkowane są już takie tworzywa, które ulegają rozpadowi pod wpływem specjalnych szczepów bakterii, promieni światła słonecznego lub środków chemicznych. Proces taki, zachodzący bez udziału człowieka, nazywamy samodegradacją.

Tworzywa ulegające samodegradacji znalazły zastosowanie również w chirurgii. Nici operacyjne produkowane z takich tworzyw rozpuszczają się w płynach ustrojowych, co eliminuje konieczność usuwania szwów pooperacyjnych i oszczędza pacjentowi bólu.
Lekarstwa często są podawane w powlekanych kapsułkach. Kapsułki podane doustnie trafiają do żołądka, a następnie przez dwunastnicę – do jelita cienkiego. W jelicie cienkim następuje wchłonięcie leku do krwi.

Obecnie naukowcy japońscy pracują nad technologią wielofunkcyjnych i tanich tworzyw, które ulegają rozkładowi pod wpływem czynników środowiska.

Poznaliście zasady obróbki folii. Obecnie zapoznamy się z innym tworzywem sztucznym – modeliną, czyli kolorową masą termoutwardzalną. Można ją nabyć w sklepach papierniczych. Jest dostępna w wielu kolorach, a odcienie pośrednie uzyskujemy przez mieszanie masy o różnych kolorach. Można z niej kształtować różne formy, np. kule albo wałki. Formy płaskie powstają przez rozwałkowanie kawałków masy.
Do obróbki masy termoutwardzalnej użyjemy: wałka do ciasta, noża kuchennego, foremek do wycinania ciastek, patyczków, drewnianych szpatułek po lodach i wykałaczek.

Materiał do lekcji:

Film: Jak to jest zrobione ? - Plastikowe kubki i sztućce

Film: Jak powstaje koszyk sklepowy?

Praca domowa:

Wykonaj prezentację " Zastosowanie tworzyw sztucznych w przemyśle i życiu codziennym". Wykorzystaj materiał z lekcji i Internetu. Pamiętaj Aby na pierwszym slajdzie wpisać temat prezentacji i Imię i Nazwisko autora. Na ostatniej prezentacji podaj z jakich źródeł korzystałeś.

Pracę wyślij do 29.05.2020 r. poprzez platformę WSIPnet lub poprzez e-maila: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Źródło: platforma wsipnet.pl

Uczniowie!

W związku z licznymi pytaniami dotyczącymi proponowanych ocen z techniki przypominam, że na zaproponowaną ocenę  z przedmiotu  składają się stopnie, które uczniowie otrzymali w szkole do 13.03.2020 r. oraz oceny z pracy zdalnej, na ocenę końcowo roczną pracujemy cały rok. Nie tylko 1 miesiąc. Proszę pracować na bieżąco, nie robić sobie zaległości - do końca roku zostało bardzo mało czasu. Nie poprawiam ocen z całego roku czy ocen z semestru. Poprawa może być jedynie w przypadku kiedy ocena z przedmiotu waha się pomiędzy 2 ocenami. Do oceny na koniec roku brana jest pod uwagę również ocena z pierwszego semestru.

Uczniowie, którzy mają zaległe prace z przedmiotu mogą je wykonać i odesłać poprzez platformę WSiPne.pl lub poprzez pocztę elektroniczną: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

W razie pytań proszę się kontaktować poprzez pocztę elektroniczną.

Pozdrawiam

Marek Czerwonka

Temat: Urządzenia grzewcze

Lekcja druga

Przeczytaj temat z podręcznika od strony 232-234.

Link do e-podręcznika  na platformie WSiPnet: https://app.wsipnet.pl/sc-194732/podreczniki/strona/139604

Zapisz temat do zeszytu zapoznaj się z materiałem do lekcji i napisz notatkę.

Kuchenka indukcyjna

Od dawna do przyrządzania posiłków używa się kuchenek gazowych i elektrycznych. Coraz częściej spotyka się też kuchenki z indukcyjnymi płytami grzejnymi.

Płyta kuchenki indukcyjnej podgrzewa naczynie, w którym gotujemy potrawę. Wykorzystuje do tego celu działanie zmiennego pola magnetycznego, które powstaje w dnie naczynia. Zasadę działania płyty indukcyjnej i jej elementów przedstawiono na rysunku.

Do gotowania na płycie indukcyjnej powinno się używać garnków z płaskim dnem, o średnicy równej średnicy pola grzejnego. Dno powinno być wykonane z materiału o właściwościach magnetycznych, tj. takiego, który przyciągnie magnes. Taki metal nazywa się ferromagnetycznym.
Na płycie indukcyjnej nie można stawiać naczyń z aluminium, szkła czy stali szlachetnej. Możliwe jest używanie naczyń emaliowanych, ale pod warunkiem, że są wyposażone we wkład z metalu ferromagnetycznego.
Nagrzewanie za pomocą pola magnetycznego jest wydajne i energooszczędne. Ciepło jest wytwarzane bezpośrednio w naczyniu i nie ogrzewa dodatkowo elementów kuchenki. Na przykład w kuchence elektrycznej grzałka działa najpierw na płytę ceramiczną, która oddaje ciepło do naczynia. To sprawia, że płyta indukcyjna jest znacznie mniej nagrzana niż płyty w innych typach kuchenek – ogrzewa się bowiem tylko od naczyń. Mniejsza strata energii i szybsze nagrzewanie naczynia przyczyniają się do skrócenia czasu gotowania. Na schemacie przedstawionym niżej możecie się zapoznać z zaletami i wadami płyty indukcyjnej.

Skutkiem wzrostu popularności zdrowego odżywiania się jest moda na parowary. Ich główną zaletą jest możliwość przygotowania niskokalorycznych posiłków, bogatych w witaminy i inne wartości odżywcze. Na parze można gotować nie tylko warzywa, lecz także rybę, mięso i produkty sypkie, takie jak kasza czy ryż. Dodatkowym atutem parowaru jest możliwość gotowania kilku produktów jednocześnie. Zasada działania parowaru jest prosta. Dolny pojemnik napełnia się wodą, a na specjalnych tackach umieszcza się poszczególne produkty tak, jak to pokazano na rysunku. Całość przykrywa się pokrywą, podłącza do sieci elektrycznej, ustawia żądany czas pracy i włącza, parująca ze zbiornika woda gotuje nasze potrawy.

 

Każdy model z funkcją automatycznego programowania ma ekran LCD. To bardzo przydatne rozwiązanie – na ekranie można sprawdzić, ile czasu zostało do końca gotowania, lub kontrolować wybrane przez siebie ustawienia.

Dodatkowy materiał do lekcji:

Film: Jak działa kuchenka indukcyjna?

 Temat: Pierwsza pomoc – drobne urazy

Zapisz temat i napisz notatkę.

Przeczytaj temat z podręcznika od strony 119-121. Zaloguj się na platformę WSIPnet.  Link do e-podręcznika  na platformie WSiPnet: https://app.wsipnet.pl/sc-194743/podreczniki/strona/139640

Z pewnością zdarzyły Ci się takie urazy, jak: drobne skaleczenia, zadrapania czy otarcia, lekkie poparzenie czy krwawienie z nosa. W tych trudnych sytuacjach pomagali Ci zazwyczaj: mama, tata lub ktoś z dorosłych. Wiedzieli, co trzeba zrobić, by opatrzyć ranę i by ból szybko minął. Nie zawsze jednak w pobliżu będą dorośli. Musisz więc wiedzieć, jak przy drobnych urazach pomóc sobie lub innym, np. młodszemu rodzeństwu czy koleżankom lub kolegom. W domu korzystaj z domowej apteczki, a wyjeżdżając rowerem, nie zapomnij o zabraniu podręcznej apteczki.

Krwawienie z nosa. W przegrodzie nosowej znajduje się dużo naczynek krwionośnych, które pękają przy uszkodzeniu (np. po uderzeniu w nos), a czasem bez jakiejkolwiek przyczyny – co prowadzi do krwawienia.

Pierwsza pomoc:

• Posadź poszkodowanego i mocno pochyl jego głowę do przodu (2.1).
• Zaciśnij krwawiącą dziurkę nosa (2.2).
• Połóż zimny kompres na czoło, nasadę nosa albo na kark.
• Jeżeli krwawienie z nosa trwa dłużej niż 30 minut albo z nosa wydobywa się wodnista wydzielina, to wezwij lekarza.

• 

  2.1

• 

  2.2

Pamiętaj o tym, że nie wolno:

• układać poszkodowanego w pozycji leżącej, ponieważ wtedy krwawienie się nasila;
• odchylać jego głowy do tyłu;
• podawać mu gorących posiłków;
• niczego wkładać mu do nosa;
• kazać mu wydmuchiwać nos.

Niewielkie skaleczenia powstają w różnych sytuacjach, np. podczas posługiwania się ostrymi przyborami, takimi jak nożyczki czy nóż. Następuje wówczas przerwanie ciągłości skóry, co powoduje niewielkie krwawienie i zaczerwienienie oraz ból w okolicy zranionego miejsca (2.3). Na ogół tego rodzaju urazy nie wymagają zatamowania krwi, jedynie ochrony przed dostaniem się do rany zarazków.

Pierwsza pomoc:

• Jeżeli rana jest zabrudzona, to trzeba ją spłukać letnią wodą z kranu lub wodą mineralną.
• Przemyć ranę wodą utlenioną.
• Po ustaniu krwawienia położyć na ranę sterylny opatrunek (2.4).

Dorośli, udzielając pomocy innym, starają się korzystać z rękawiczek ochronnych. Jak sądzisz, dlaczego?

Zawsze informuj rodziców lub opiekunów o swoich drobnych urazach. Oni podejmą decyzję, co trzeba jeszcze zrobić, czy są potrzebne dodatkowe działania ratunkowe.

• 

  2.3

• 

  2.4

Oparzenia mogą być:

• lekkie, mało groźne dla zdrowia – pierwszego stopnia,
• głębokie i rozległe, zagrażające życiu człowieka – drugiego i trzeciego stopnia.

Oparzenia powstają w wyniku kontaktu skóry z gorącymi przedmiotami (np. garnkiem stojącym na ogniu, włączonym żelazkiem), z płynami (np. wrzącą wodą, mlekiem czy gorącą herbatą z termosu) oraz w wyniku porażenia prądem lub piorunem.

Oparzenia pierwszego stopnia objawiają się zaczerwienieniem, obrzękiem i bolesnością skóry (podobnie jak przy oparzeniu słonecznym).

Pierwsza pomoc:

• Natychmiast umieść oparzoną część ciała pod bieżącą, zimną (ale nie lodowatą) wodą albo zanurz ją w wodzie na 10–20 minut.
• Delikatnie przykryj oparzone miejsce sterylnym opatrunkiem (gazą) lub czystą chusteczką.
• Uspokajaj i pocieszaj rannego.
• Powiedz o zaistniałym zdarzeniu rodzicom lub opiekunom.

W razie ciężkiego oparzenia:

• Natychmiast wezwij telefonicznie pogotowie ratunkowe – lekarz musi zobaczyć oparzenia drugiego stopnia (w tym wypadku dodatkowo pojawiają się pęcherze) oraz trzeciego stopnia (gdy poparzone miejsce jest białe albo pokryte czarnym strupem).
• Nie przekłuwaj pęcherzy, nie smaruj tłuszczem, maściami, kremami.

Źródło: wsip.net.pl

Temat: Piasek i glina, czyli o szkle i ceramice

Lekcja pierwsza

Przeczytaj temat z podręcznika od strony 124-127.

Zaloguj się na platformę WSiPnet.

Link do e-podręcznika  na platformie WSiPnet: https://app.wsipnet.pl/sc-194732/podreczniki/strona/139581

Zapisz temat do zeszytu zapoznaj się z materiałem do lekcji i napisz notatkę.

Niemal każdy uwielbia wakacje nad morzem, ciepły piasek pod stopami, zabawy na plaży i kąpiele morskie. Bardzo dawno temu ktoś rozpalił wielkie ognisko na piasku. Później w popiele znalazł błyszczące kulki przypominające znane nam szkło.
Wszystkie plaże na Ziemi powstały pod wpływem uderzającej o skały wody, która rozdrobniła skały na małe ziarenka piasku. To piasek jest głównym surowcem, z którego wytwarza się szkło. Dzisiaj nie wyobrażamy sobie życia bez szkła. Zastosowanie szkła w przemyśle i w życiu codziennym jest duże i różnorodne. Piasek, soda, kamień wapienny i stłuczka szklana to składniki niezbędne do wytopu szkła. Szkło wytapia się w różnego typu piecach.

Zapoznaj się z etapami produkcji szkła.

Zapoznaj się następującymi terminami:

Zapoznaj się z procesem produkcji butelek.

Wyroby, takie jak: butelki, słoiki, szklanki i kieliszki otrzymuje się przez modelowanie stopionego szkła w formach. Na rysunku pokazano proces produkcji butelek. W ten sposób formuje się też słoiki i szklanki.
Skomplikowany, ale także całkowicie zautomatyzowany jest proces wyrobu żarówek.
Proces wytwarzania szyb okiennych poznano w XIV wieku. Rzemieślnicy wydmuchiwali wówczas pojedyncze szyby zwane gomółkami szklanymi. Dobry szklarz mógł dzienne wydmuchać tylko około tuzina takich gomółek, dlatego w średniowieczu okna szklane były luksusem. Stopione szkło było wydmuchiwane w dużą bańkę za pomocą tzw. piszczela szklarskiego. Obecnie w ten sposób wyrabia się szkło artystyczne, a produkcja szkła okiennego jest zautomatyzowana.

Czy wiesz, że:

Szkło można barwić przez dodanie do niego w czasie topienia związków odpowiednich metali, np.:

• miedź barwi szkło na rubinowo;
• kobalt barwi na niebiesko;
• żelazo barwi na zielono;
• antymon barwi na żółto;
• mangan barwi na purpurowo.

Tak powstaje szkło kolorowe. Z kolorowych kawałków szkła komponowane są np. witraże.

Praca domowa dla chętnych

Zadanie 7.1 

Przeanalizuj rysunek cyklu produkcyjnego szkła. W zeszycie opisz własnymi słowami fazy produkcyjne.

Zadanie 7.2

Dopasuj właściwe opisy do rodzajów szkła.

Pracę domową wyślij poprzez platformę WSiPnet - Praca domowa do 22.05.2020 r.

Temat: Urządzenia grzewcze

Lekcja druga

Przeczytaj temat z podręcznika od strony 232-234.

Link do e-podręcznika  na platformie WSiPnet: https://app.wsipnet.pl/sc-194732/podreczniki/strona/139604

Zapisz temat do zeszytu zapoznaj się z materiałem do lekcji i napisz notatkę.

Kuchenka indukcyjna

Od dawna do przyrządzania posiłków używa się kuchenek gazowych i elektrycznych. Coraz częściej spotyka się też kuchenki z indukcyjnymi płytami grzejnymi.

Płyta kuchenki indukcyjnej podgrzewa naczynie, w którym gotujemy potrawę. Wykorzystuje do tego celu działanie zmiennego pola magnetycznego, które powstaje w dnie naczynia. Zasadę działania płyty indukcyjnej i jej elementów przedstawiono na rysunku.

Do gotowania na płycie indukcyjnej powinno się używać garnków z płaskim dnem, o średnicy równej średnicy pola grzejnego. Dno powinno być wykonane z materiału o właściwościach magnetycznych, tj. takiego, który przyciągnie magnes. Taki metal nazywa się ferromagnetycznym.
Na płycie indukcyjnej nie można stawiać naczyń z aluminium, szkła czy stali szlachetnej. Możliwe jest używanie naczyń emaliowanych, ale pod warunkiem, że są wyposażone we wkład z metalu ferromagnetycznego.
Nagrzewanie za pomocą pola magnetycznego jest wydajne i energooszczędne. Ciepło jest wytwarzane bezpośrednio w naczyniu i nie ogrzewa dodatkowo elementów kuchenki. Na przykład w kuchence elektrycznej grzałka działa najpierw na płytę ceramiczną, która oddaje ciepło do naczynia. To sprawia, że płyta indukcyjna jest znacznie mniej nagrzana niż płyty w innych typach kuchenek – ogrzewa się bowiem tylko od naczyń. Mniejsza strata energii i szybsze nagrzewanie naczynia przyczyniają się do skrócenia czasu gotowania. Na schemacie przedstawionym niżej możecie się zapoznać z zaletami i wadami płyty indukcyjnej.

Skutkiem wzrostu popularności zdrowego odżywiania się jest moda na parowary. Ich główną zaletą jest możliwość przygotowania niskokalorycznych posiłków, bogatych w witaminy i inne wartości odżywcze. Na parze można gotować nie tylko warzywa, lecz także rybę, mięso i produkty sypkie, takie jak kasza czy ryż. Dodatkowym atutem parowaru jest możliwość gotowania kilku produktów jednocześnie. Zasada działania parowaru jest prosta. Dolny pojemnik napełnia się wodą, a na specjalnych tackach umieszcza się poszczególne produkty tak, jak to pokazano na rysunku. Całość przykrywa się pokrywą, podłącza do sieci elektrycznej, ustawia żądany czas pracy i włącza, parująca ze zbiornika woda gotuje nasze potrawy.

 

Każdy model z funkcją automatycznego programowania ma ekran LCD. To bardzo przydatne rozwiązanie – na ekranie można sprawdzić, ile czasu zostało do końca gotowania, lub kontrolować wybrane przez siebie ustawienia.

Dodatkowy materiał do lekcji:

Film: Jak działa kuchenka indukcyjna?

Temat: Piasek i glina, czyli o szkle i ceramice

Lekcja druga

Przeczytaj temat z podręcznika od strony 128-131.

Link do e-podręcznika  na platformie WSiPnet: https://app.wsipnet.pl/sc-194732/podreczniki/strona/139581

Zapisz temat do zeszytu zapoznaj się z materiałem do lekcji i napisz notatkę.

We współczesnej technice duże zastosowanie znalazły światłowody. To także włókno szklane – bardzo cienkie i o specjalnych właściwościach optycznych. Po raz pierwszy światłowody zastosowano w medycynie w roku 1955 do oświetlania narządów wewnętrznych podczas badań. Światłowodami są także przesyłane sygnały telefoniczne i telewizyjne. Ponadto światłowody oświetlają miejsca, w których zastosowanie tradycyjnej żarówki byłoby niebezpieczne.
Istnieje także tzw.szkło wodne, które jest gęstą cieczą. Stosuje się je m.in. do impregnacji ognioodpornych.
Do wykonania przedmiotów codziennego użytku stosuje się też materiał ceramiczny.

Zapoznaj się z nowymi terminami:

Porcelanę znano w Chinach już pod koniec I tysiąclecia naszej ery. Tajemnica jej wyrobu była jednak ściśle strzeżona. Do Europy została przywieziona prawdopodobnie u schyłku XIII wieku. Fascynacja porcelaną i wzrastające zapotrzebowanie rynkowe skłaniało uczonych do poszukiwania sposo bów jej wyrobu. Z tych prób wyrosła produkcja holenderskich fajansów (w XVII wieku) i miśnieńskiej porcelany (w XVIII wieku).

O zastosowaniu wyrobów ceramicznych do wykończenia wnętrz decyduje nie tylko estetyka, lecz także łatwość utrzymania pomieszczeń w czystości. Wyroby ceramiczne łatwo się myje i nie rdzewieją (nie korodują).
Klimat, w którym żyjemy, zmusza nas do budowania solidnych, ciepłych domów. Materiałem budowlanym są cegły i pustaki. To także wyroby ceramiczne. Cegłę wyrabiali już starożytni Egipcjanie. Wznosili z niej różne budowle.

Zapoznaj się z nowymi terminami:

Cegła – materiał budowlany z wypalonej gliny, w kształcie prostopadłościanu. Obecnie produkuje się cegłę: klinkierową, szamotową i kominową, a także wapienno-piaskową.

Pustak – wyrób budowlany o różnych kształtach i wymiarach, uformowany z gliny lub betonu (ceramiczny lub betonowy); zawiera otwory przelotowe lub puste komory wewnątrz, dzięki czemu jest stosunkowo lekki. Stanowi dobry materiał do izolacji cieplnych i wytłumiania dźwięków. Cegłę i pustaki wytwarza się w cegielni; są także specjalne wytwórnie pustaków.

Cegielnia – zakład produkujący cegłę, pustaki i inne ceramiczne materiały budowlane (np. dachówkę i dreny).

Materiał do lekcji:

• Film  Jak powstaje światłowód?

• Film: Jak powstaje ceramika.
• Film Jak powstaje pustak poryzowany? Wizyta w zakładzie produkcji ceramiki

Praca domowa:

Korzystając z encyklopedii, internetu, ulotek i opracowań reklamowych, wykonaj prezentacje wyroby ceramiczne i szklane - wyrób i zastosowanie.

Zanim zaczniesz wykonanie pracy:

• określ zakres tematyczny i nadaj tytuł swojemu opracowaniu;
• zgromadź niezbędne informacje i ilustracje wyrobów ceramicznych;
• posegreguj zebrany materiał;
• zaplanuj formę graficzną prezentacji;
• dobierz właściwy sposób prezentacji swojej pracy.

Pracę domową wyślij poprzez platformę WSiPnet - Praca domowa do 20.05.2020 r.

Temat: Urządzenia grzewcze

Lekcja pierwsza

Przeczytaj temat z podręcznika od strony 229-232.

Link do e-podręcznika  na platformie WSiPnet: https://app.wsipnet.pl/sc-194732/podreczniki/strona/139604

Zapisz temat do zeszytu zapoznaj się z materiałem do lekcji i napisz notatkę.

Do urządzeń grzewczych stosowanych w gospodarstwie domowym możemy zaliczyć:

• piece, grzejniki i wszelkiego rodzaju piecyki ogrzewające pomieszczenia;
• kuchenki, płyty grzejne, piekarniki;
• parowary, dzięki którym przygotowujemy ciepłe posiłki;
• pralki;
• zmywarki;
• żelazka;
• suszarki;
• czajniki elektryczne i grzałki do wody.

Źródłem ciepła w części tych urządzeń jest proces spalania węgla, drewna, oleju opałowego lub gazu. Pozostałe urządzenia działają dzięki energii elektrycznej.

Zapamiętaj

Podstawową częścią elektrycznych urządzeń grzewczych jest element grzejny. Jest on najczęściej spiralnie zwinięty i ma dużą rezystancję, czyli oporność elektryczną. Energia elektryczna jest dostarczana z gniazda sieci zasilającej do urządzenia przez przewód przyłączeniowy z wtyczką.

Przewodnictwo cieplne polega na przekazywaniu energii z ciał cieplejszych do ciał zimniejszych na skutek zderzeń elektronów i cząsteczek. Proces ten trwa dopóty, dopóki cała nadwyżka energii nie rozejdzie się równomiernie.

W urządzeniach stosowanych w pomieszczeniach, w których jest potrzebna szybka wymiana ciepła, za elementem grzejnym dodatkowo montuje się śmigło napędzane silnikiem (wentylator śmigłowy). Natomiast w urządzeniach, których zadaniem jest utrzymanie stałej temperatury, stosuje się termostat.

W kuchni na ogół korzystamy z kuchenki gazowej lub z kuchenki elektrycznej. Podczas gotowania metodą tradycyjną (kuchenka gazowa) ciepło jest dostarczane z zewnątrz. W nowoczesnej kuchni bardzo często korzystamy z kuchenki mikrofalowej. Dzięki niej możemy nie tylko podgrzewać czy rozmrażać różne potrawy, lecz także gotować, smażyć oraz piec. Informacje dotyczące obsługi takiej kuchenki znajdziesz na jej panelu sterowania.

Zapoznaj się z zasadą działania  oraz oznaczeniami na kuchence mikrofalowej.

Kuchenka mikrofalowa potrzebuje zaledwie ułamka czasu wymaganego do podgrzania potraw w sposób tradycyjny.

Podczas gotowania w mikrofalówce ciepło wydziela się z podgrzewanej potrawy. Najważniejszym elementem każdej kuchenki mikrofalowej jest magnetron. Wysyła on fale mikrofalowe, które rozchodzą się w przestrzeni podobnie jak światło.
Wewnętrzne ścianki kuchenki są wykonane z metalu, który odbija mikrofale.
Mikrofale po odbiciu od ścianek docierają do potrawy i wprawiają w drgania zawarte w jedzeniu cząsteczki wody, które wydzielają ciepło. Mikrofale są w stanie wniknąć w potrawę na głębokość najwyżej 5 cm, więc głębiej położone warstwy ogrzewają się drogą przewodnictwa cieplnego.

A zatem lepiej i bardziej równomiernie gotują się produkty pokrojone na małe kawałki.
Jeśli będziesz korzystać z kuchenki mikrofalowej, spotkasz się z angielskimi terminami. Oto ich znaczenie: