Gdyby postawić Martę Cymerman przed niektórymi uczniami klas młodszych naszej szkoły i zapytać ich: „Czy znasz tę dziewczynę? Czy chodzi do naszej szkoły?”, pewnie wielu by zdecydowanie zaprzeczyło. Dlaczego? Marta to bardzo drobna, niepozorna osoba, zbyt nieśmiała, by zwracać na siebie uwagę, o coś poprosić, czy czasem zawalczyć o swoje. I pewnie dużo ją to kosztowało, by uwierzyć w siebie i wziąć udział w IV edycji Wojewódzkiego Konkursu Literackiego dla uczniów szkół podstawowych „Nie ma mowy o szczęściu bez patriotyzmu” pod honorowym patronatem Lubelskiego Kuratora Oświaty. Konkurs ten organizowany jest przez Zespół Szkolno-Przedszkolny w Łaszczowie, a jego hasło przewodnie to słowa gen. Władysława Sikorskiego, wybitnego polskiego polityka i wojskowego. Wyniki ogłoszono 13 maja 2026 r.
Marta zdobyła w tym konkursie wyróżnienie w kategorii: epika klasy VII – VIII. Z uwagi na prace termomodernizacyjne placówki organizatora, w tym roku wyjątkowo nie było uroczystości wręczenia nagród, ale dyplom wraz z nagrodą dotarły do nas pocztą. Ale nie o samo osiągniecie Marty w tym artykule chodzi. W naszej szkole jest mnóstwo utalentowanych uczniów, którzy mogą poszczycić się wieloma sukcesami i którzy niejednokrotnie pojawili się na tej stronie jako zwycięzcy i laureaci. Ta dziewczyna ma rzadziej spotykany talent, a mianowicie talent pisarski, który cechuje niezwykła umiejętność obrazowania świata, opisywania sytuacji i odzwierciedlania emocji. Oto fragment jej pracy konkursowej, której nadała tytuł „Cienie odwagi”:
Kiedy otworzyłam drzwi [na strych], przywitało mnie ciężkie powietrze. Promienie słońca wpadały przez małe okno i oświetlały unoszące się w powietrzu drobinki kurzu. Wokół stały stare walizki, kartony i różne przedmioty, które najwyraźniej od dawna nie były nikomu potrzebne. […] Przeglądałam kolejne pudła, aż w końcu natknęłam się na stary, pożółkły list. Usiadłam na podłodze i ostrożnie go rozłożyłam. Przez chwilę wahałam się, czy powinnam go czytać, ale ciekawość była silniejsza. Zaczęłam powoli przesuwać wzrok po pierwszych linijkach tekstu. Pismo było staranne, choć w niektórych miejscach lekko drżące, jakby osoba pisała w pośpiechu albo w emocjach. Intuicja podpowiadała mi, że to list napisany przez moją prababcię. […]
Czytałam uważnie, próbując wyobrazić sobie świat sprzed wielu lat. Nie wiem na jak długo pogrążyłam się w rozmyślaniach, a gdy ponownie wróciłam do czytania, moje oczy zatrzymały się na jednym zdaniu: „Nie ma mowy o szczęściu bez patriotyzmu”. Przez chwilę wpatrywałam się w te słowa w ciszy. W tym samym momencie poczułam lekki zawrót głowy. Litery na kartce zaczęły się rozmywać, a wszystko wokół mnie powoli traciło ostrość. Promienie słońca wpadające przez okno nagle przygasły, a strych zaczął wirować. Zamknęłam oczy, próbując odzyskać równowagę.
Kiedy je ponownie otworzyłam, nie byłam już na strychu. Siedziałam na wąskiej ulicy między wysokimi, szarymi, smutnymi kamienicami. Bruk pod moimi stopami był zimny, a okolica w pierwszej chwili wydawała się cicha i spokojna. Rozejrzałam się zdezorientowana, próbując zrozumieć, gdzie jestem […]. I wtedy zza rogu usłyszałam pierwsze niemieckie krzyki. Wydawane rozkazy były surowe. Serce zabiło mi jak szalone. Siedziałam przez chwilę jak sparaliżowana, nie wiedząc, co robić. Wszystko działo się tak szybko…
- Łapanka! – usłyszałam za plecami.
Gdy Marta zaczyna pisać, kreowany świat wciąga ją i nie może się z niego wydostać. To może czasami stać się zmorą, zwłaszcza gdy pisze się wypracowanie na lekcji i czas jest ograniczony. Rozlega się dźwięk dzwonka na przerwę, a ona się dopiero rozkręca…! „A co będzie na egzaminie ósmoklasisty?” - taka myśl niejednokrotnie ją przerażała!
Marta jest młodą i niewątpliwie obiecującą pisarką. Gratulujemy jej tego literackiego sukcesu oraz życzymy odwagi i wytrwałości w rozwijaniu swojego talentu!
Aneta Mużacz
| 
| Odsłony: 110
